Opatowska 10, Sandomierz sandomierz@caritas.pl (+48) 15 644 55 86

Caritas Diecezji Sandomierskiej

Caritas Diecezji Sandomierskiej jest instytucją charytatywną, której misją jest niesienie pomocy w duchu ewangelicznej miłości, dającej nadzieję na godne życie ludziom znajdującym się w trudnej sytuacji.

Aktualności


Dziękujemy za żywność!

XVII Zbiórka Żywności „Tak, Pomagam” dziękujemy za udział

Caritas Diecezji Sandomierskiej dziękuje wszystkim za aktywny udział w XVII Ogólnopolskiej Zbiórce Żywności pod hasłem „Tak, Pomagam” organizowanej przez Caritas Polska i Caritas w poszczególnych diecezjach. Celem zbiórki było pozyskanie artykułów spożywczych z długim terminem przydatności do spożycia oraz łatwych do przechowywania, takich jak: mąka, cukier, makaron, ryż, kasze, płatki kukurydziane, olej, konserwy, dżemy, przetwory warzywne i owocowe, herbata, kakao, słodycze, itp. Zbiórka Żywności na terenie Diecezji Sandomierskiej została przeprowadzona w: Sandomierzu, Tarnobrzegu, Milczanach, Gorzycach, Stalowej Woli, Nisku, Rudniku nad Sanem, Jeżowem, Ostrowcu Świętokrzyskim, Opatowie, Chmielowie koło Nowej Dęby, Skopaniu, Bogorii Staszowskiej, Staszowie, Samborcu, Janowie Lubelskim i Modliborzycach. W Zbiórce Żywności udział wzięlo ponad 100 sklepów z z terenu Diecezji Sandomierskiej oraz około 650 wolontariuszy. Caritas Diecezji Sandomierskiej dziękuje Kierownictwu i Pracownikom sieci sklepów: Biedronka, Tesco, Lewiatan, Stokrotka, Delikatesy Centrum, Carrefour Market, Kaufland, Spar, Groszek, Mila, Społem za uzyskaną zgodę na organizację XVII Zbiórki Żywności i pozytywne nastawienie do dzieł charytatywnych. W chwili obecnej trwa segregowanie i liczenie zebranej żywności.

XVII Zbiórka Żywności „Tak, Pomagam”

Podzielmy się żywnością z osobami ubogimi!

Caritas Diecezji Sandomierskiej zaprasza Państwa do wzięcia udziału w XVII ogólnopolskiej Zbiórce Żywności pod hasłem „Tak, Pomagam” organizowanej przez Caritas Polska i Caritas w poszczególnych diecezjach. Celem zbiórki będzie pozyskanie artykułów spożywczych z długim terminem przydatności do spożycia oraz łatwych do przechowywania, takich jak: mąka, cukier, makaron, ryż, kasze, płatki kukurydziane, olej, konserwy, dżemy, przetwory warzywne i owocowe, herbata, kakao, słodycze, itp.

Wolontariusze Caritas, w odpowiednich strojach i z wydanymi przez nas identyfikatorami, przeprowadzą Zbiórkę Żywności w następujących dniach:

  • 6 grudnia 2019 roku (piątek) – 16.00 do 20.00;
  • 7 grudnia 2019 roku (sobota) – 9.00 do 14.00.

Zbiórka Żywności na terenie Diecezji Sandomierskiej zostanie przeprowadzona w: Sandomierzu, Tarnobrzegu, Milczanach, Gorzycach, Stalowej Woli, Nisku, Rudniku nad Sanem, Jeżowem, Ostrowcu Świętokrzyskim, Opatowie, Chmielowie koło Nowej Dęby, Skopaniu, Bogorii Staszowskiej, Staszowie, Samborcu, Koprzywnicy, Janowie Lubelskim i Modliborzycach. W Zbiórce Żywności weźmie udział ponad 100 sklepów z z terenu Diecezji Sandomierskiej oraz około 650 wolontariuszy. Caritas Diecezji Sandomierskiej dziękuje Kierownictwu i Pracownikom sieci sklepów: Biedronka, Tesco, Lewiatan, Stokrotka, Delikatesy Centrum, Carrefour Market, Kaufland, Spar, Groszek, Mila, Społem za uzyskaną zgodę na organizację XVII Zbiórki Żywności i pozytywne nastawienie do dzieł charytatywnych.

Żywność zebrana w czasie XVII Zbiórki Żywności zostanie przeznaczona na przygotowanie żywnościowych paczek bożonarodzeniowych dla najuboższych rodzin z terenu Diecezji Sandomierskiej, które zwracają się z prośbą o pomoc do Caritas Diecezji Sandomierskiej. W ubiegłorocznej XV Bożonarodzeniowej Zbiórce Żywności w całej Diecezji Sandomierskiej zebrano w sumie 8 241,259 kg żywności i przygotowano z niej 550 paczek.

Paczki żywnościowe będą wydawane 12 i 13 grudnia 2019 r. od. godz. 8.00 do 14.00 w Budynku Caritas Diecezji Sandomierskiej w Sandomierzu przy ul. Opatowskiej 10. Paczki są wydawane osobom, które ubiegały się o taką formę pomocy w Caritas Diecezji Sandomierskiej poprzez złożenie podania. Możliwość składania podań o przyznanie paczki bożonarodzeniowej z XVII Zbiórki Żywności Caritas była do 4 grudnia 2019 roku. Wpłynęło 200 podań.

Żywność zebrana w czasie XVII Zbiórki Żywności zostanie przeznaczona na przygotowanie żywnościowych paczek bożonarodzeniowych dla najuboższych rodzin z terenu Diecezji Sandomierskiej, które zwracają się z prośbą o pomoc do Caritas Diecezji Sandomierskiej. Otwórzmy nasze serca i podzielmy się żywnością z osobami ubogimi! Najmniejszy dar to dar serca.

Świeca, która tworzy Polską Wigilię

Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom – 2019

Początek Adwentu to czas w którym Caritas Kościoła Katolickiego, Eleos Kościoła Prawosławnego oraz Diakonia Kościoła Ewangelickiego rozpoczynają Akcję Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom. Jest ona prowadzona do Świąt Bożego Narodzenia. W 2019 roku Akcja Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom odbywa się pod hasłem: „Świeca, która tworzy Polską Wigilię”. Jej charakterystycznym znakiem jest Świeca jako symbol pamięci o najsłabszych, potrzebujących naszej pomocy i uwagi. Świeca ta symbolicznie stawiana jest podczas Wigilii na pustym talerzu oczekującym na ubogiego, nieznajomego, wędrowca. Pierwsze świece Caritas zapłonęły na polskich stołach w 1993 roku. Pierwsza akcja wigilijna realizowana była zaledwie w kilku diecezjach. W 1994 roku świece płonęły już na stołach wigilijnych w całej Polsce. W ostatnich latach przed świętami Bożego Narodzenia rozprowadzanych jest kilka milionów świec Caritas. Dzięki temu przez 26 lat trwania akcji pomoc otrzymało kilka milionów dzieci z ubogich rodzin. W akcji Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom biorą udział wszystkie diecezje w Polsce. W ramach jej 26. edycji Caritas przygotowała ok. 2 mln świec, które zapłoną na wigilijnych stołach. Środki zebrane dzięki dystrybucji świec będą przeznaczone na pomoc dla dzieci w Polsce i za granicą.

Caritas Diecezji Sandomierskiej włącza się w Akcję Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom. W tym roku w naszej diecezji rozprowadziliśmy małe i duże świece WDzPDz. Koszt małej świecy to 5 zł – z czego do Caritas Diecezjalnej trafia 3 zł, zaś koszt dużej świecy to 20 zł – z czego 15 zł jest przekazywane do Caritas Diecezjalnej. Świece Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom stały się nośnikiem wartości przekazywanych w ramach harcerskiej akcji Betlejemskie Światło Pokoju. Płomień, zapalany od wiecznego ognia płonącego w Grocie Narodzenia Pańskiego w Betlejem, co roku obiega świat, niesiony przez skautów i harcerzy. Symbolizuje jedność, braterstwo i pokój. W Polsce, za sprawą harcerzy ze Związku Harcerstwa Polskiego, trafia do parafii, szkół, szpitali, urzędów i domów –  w postaci zapalonych świec Caritas.

Obecnie Świeca Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom to dla wielu osób nieodłączny symbol na wigilijnym stole, znajdujący się obok opłatka, sianka, świątecznych ozdób i potraw. Niech jej płomień rozgrzewa ludzkie serca i zachęca do dzielenia się nie tylko dobrami materialnymi, ale również tak cennym dziś darem w postaci: czasu, rozmowy, domowej atmosfery, ciepła i serdeczności.

 

Z wizytą u „Duchaków”

Wolontariusze SKC Diecezji Sandomierskiej z wizytą u „Duchaków”

Dnia 21 listopada 2019 roku wolontariusze ze Szkolnych Kół Caritas wraz ze swoimi opiekunami wybrali się na wizytę studyjną do Towarzystwa Ducha Świętego pod wezwaniem Świętego Krzyża w Dąbrowie koło Krakowa by uczestniczyć w spotkaniu i rozmowach z „Duchakami” pod hasłem: „Posługa ubogim w duchu bł. Gwidona z Montepellier”. Spotkanie to wpisuje się w obchody III Światowego Dnia Ubogich.

Błogosławiony Gwidon odznaczał się wielką pobożnością oraz wrażliwością na cierpienia bliźnich. Gdy otrzymał od rodziców majątek, na przedmieściu rodzinnego miasta Montpellier, wybudował szpital. Gromadził w nim porzucone dzieci, ubogich, chorych i sam osobiście im posługiwał. Przykład Gwidona, przenikniętego duchem ewangelicznej miłości, pociągnął innych, zarówno mężczyzn jak i kobiety, które szczególnie były potrzebne sierotom, by im zastąpić matki. Tak powstał szpitalniczy Zakon Ducha Świętego, jego gałąź męska i żeńska, oddany służbie chorym, ubogim i dzieciom. Założyciel oddał swe dzieło pod szczególny patronat Ducha Świętego. Polska prowincja braci istniała do 1783 roku, kiedy uległa kasacie. Ostatni polski duchak zmarł w 1820 roku w Krakowie. Towarzystwo Ducha Świętego zostało ponownie powołane w 2003 roku na podstawie dekretu metropolity gdańskiego. W 2010 roku do postulatu wstąpiło 7 braci. Obecnie wraz z neoprezbiterami w TDŚ jest kilku kapłanów. Oprócz nich wspólnotę tworzą klerycy i nowicjusz. Razem 13 członków. Ich charyzmat to niesienie pomocy najbardziej potrzebującym.

Spotkanie rozpoczęła wspólna modlitwa w kaplicy. Następnie Ksiądz Łukasz przybliżył historię bł. Gwidona, a także jak na przestrzeni lat toczyły się losy zakonu, i jak jest współcześnie. Po tej bardzo ciekawej prelekcji odmówiliśmy wspólnie koronkę do Ducha Świętego. Po spotkaniu w kaplicy i wspólnej modlitwie zostaliśmy zaproszeni na słodki poczęstunek. Przy stole panowała rodzinna atmosfera, każdy mógł opowiedzieć coś o sobie, swoich zainteresowań a także zadawać braciom pytania. Z wielkim zainteresowaniem uczestnicy spotkania wysłuchali jak wygląda codzienne życie w zakonie. Natomiast ojcowie z zainteresowaniem wysłuchali opowiadań o przedsięwzięciach SKC oraz o dziełach prowadzonych przez Caritas Diecezji Sandomierskiej. Było to niezwykle bogate w doświadczenie spotkanie, a przede wszystkim co należy podkreślić przebiegało ono w miłej i rodzinnej atmosferze. Na koniec spotkania wolontariusze zrobili sobie pamiątkowe zdjęcie oraz zaprosili Wspólnotę do Sandomierza, miejsca tak ściśle związanego z „Duchakami”.

Gry planszowe wyrazem integracji

W ramach obchodzonego III Światowego Dnia Ubogich, w dniu 20 listopada 2019 roku miały miejsce gry planszowe pod patronatem Caritas Diecezji Sandomierskiej. W stołówce sandomierskiego Schroniska dla Bezdomnych Mężczyzn w Sandomierzu o godzinie 11.00 zgromadziły się drużyny. W skład drużyn weszli przedstawiciele placówek socjalno-bytowych i rehabilitacyjnych z terenu Diecezji Sandomierskiej. Panowie rywalizowali ze sobą grając w: szachy, warcaby, karty, domino, układanki z powiązanych ze sobą słów, unihokej. W zawodach wzięło udział 18 panów ze Schroniska dla Bezdomnych Mężczyzn w Sandomierzu. Spotkanie miało na celu integrację osób ubogich z placówek o charakterze pomocowym oraz zachęcenie ich do aktywności umysłowej i fizycznej.

Zmagania kulinarne na medal!

W ramach obchodzonego III Światowego Dnia Ubogich, w dniu 19 listopada 2019 roku miały miejsce zmagania kulinarne i wspólne gotowanie pod patronatem Caritas Diecezji Sandomierskiej. W stołówce sandomierskiego Ośrodka „Radość Życia” o godzinie 9.00 zgromadziły się cztery drużyny. W skład drużyn weszli przedstawiciele placówek socjalno-bytowych i rehabilitacyjnych z terenu Diecezji Sandomierskiej. W zmaganiach kulinarnych udział wzięły osoby ze: Schroniska dla Bezdomnych Kobiet w Rudniku nad Sanem; Schroniska dla Bezdomnych Mężczyzn w Sandomierzu; Szkoły Przysposabiającej do Pracy działającej w ramach Ośrodka „Radość Życia”; z Projektu „Rehabilitacja 25+”; Seniorki z Dziennego Domu Senior+ w Modliborzycach.

W czasie zmagań kulinarnych poszczególne drużyny pod kierunkiem profesjonalnych kucharzy przygotowywali popisowe dania. Poziom był bardzo wysoki. Oceniano nie tylko smak potraw, ale również proces ich przygotowania, estetykę podania, porządek na stanowisku pracy. Pierwsza drużyna składająca się z pań i panów ze schronisk Caritas przygotowała: przystawkę – pieczywo pełnoziarniste z pasta z awokado i łososia; danie główne – szaszłyk z kurczaka i ananasa z ryżem i warzywami; deser – ptysie z masą mascarpone i konfiturą z borówki. Druga drużyna w skład, której weszli uczniowie Szkoły Przysposabiającej do Pracy działającej w ramach Ośrodka „Radość Życia” podała danie główne – kotlety siekane z kurczaka z warzywami, frytki z batatów oraz dwie sałatki z kapusty pekińskiej i z buraczków. Natomiast trzecia drużyna złożona z uczestników Projektu „Rehabilitacja 25+” zaserwowała: danie główne – jesienną zupę z dyni oraz deser – kruche ciasteczka „serduszka”. Z kolei czwarta drużyna, którą stanowiły Seniorki z Dziennego Domu Senior+ w Modliborzycach przygotowała deser – obwarzanki serowe. Na przygotowanie potraw uczestnicy zmagań mieli 60 minut. Apetycznie wyglądające dania zaprezentowano na stole degustacyjnym. Poziom był bardzo wyrównany, dlatego też wszyscy uczestnicy otrzymali jednogłośnie pierwsze miejsce oraz nagrody. Następnie miał miejsce poczęstunek, w czasie którego wymieniano się daniami. Spotkanie miało na celu integrację osób ubogich z placówek o charakterze pomocowym.

Być z ubogimi na co dzień

Dnia 17 listopada 2019 roku obchodzony jest III Światowy Dzień Ubogich. W Diecezji Sandomierskiej główne obchody miały miejsce w Sandomierzu. Rozpoczęła je Msza Święta koncelebrowana sprawowana o godzinie 11.30 w Kościele Rektoralnym pw. Ducha Świętego, której przewodniczył i homilię wygłosił Ksiądz Biskup Krzysztof Nitkiewicz. W liturgii udział wzięli: Ksiądz Biskup Edward Frankowski, Księża Proboszczowie, przedstawiciele władz miasta i powiatu, podopieczni placówek Caritas i zgromadzeni wierni. W homilii Ksiądz Biskup zwrócił uwagę na skalę ubóstwa w Diecezji Sandomierskiej i na konieczność podejmowania działań na rzecz osób potrzebujących pomocy, nie tylko przez instytucje, ale przez każdego z nas. Po Mszy Świętej miał miejsce koncert Pani Olgi Szomańskiej, którego motywem przewodnim była „miłość” jako uczucie wyrażane w stosunku do osób ubogich, chorych, starszych czy potrzebujących wsparcia. Następnie wszyscy uczestniczyli we wspólnym obiedzie.

 

III Światowy Dzień Ubogich

ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO FRANCISZKA NA

III ŚWIATOWY DZIEŃ UBOGICH

XXXIII Niedziela Czasu Zwykłego

17 LISTOPADA 2019

1. "Ufność nieszczęśliwych nigdy ich nie zawiedzie" (Ps 9,19). Te słowa Psalmu są niesamowicie aktualne i wyrażają głęboką prawdę, którą wiara wpisuje w serce najbiedniejszych: da się odnowić nadzieję straconą w obliczu niesprawiedliwości, cierpień i niepewności życia.

Psalmista opisuje warunki, w jakich żyje biedak oraz arogancję tego, kto go uciska (por. w. 22-31). Autor natchniony przyzywa sądu Bożego, aby przywrócona została sprawiedliwość oraz przezwyciężona nieprawość (por. w. 35-36). Wydaje się, iż w jego słowach powraca pytanie, które zadawane jest nieustannie na przestrzeni wieków: jak Bóg może tolerować taką nierówność? Jak może pozwolić, aby biedak był upokarzany, nie przychodząc mu z pomocą? Dlaczego pozwala, aby ten, kto uciska, miał szczęśliwe życie, gdy tymczasem to jego zachowanie powinno zostać potępione właśnie ze względu na cierpienia biednego?

W czasie, gdy powstawał niniejszy Psalm, ludzie mieli do czynienia z wielkim rozwojem ekonomicznym, który, jak to często bywa, doprowadził do wielu nierówności społecznych. Nierówność ta spowodowała powstanie licznej grupy potrzebujących, których warunki życia zdawały się być jeszcze bardziej dramatyczne, gdy porównujemy je z bogactwem osiągniętym przez niewielu uprzywilejowanych. Autor Psalmu, przyglądając się tej sytuacji, maluje obraz tyleż realistyczny, co prawdziwy.

Był to czas, w którym ludzie aroganccy i nieposiadający żadnego poczucia Boga polowali na biednych, aby wziąć w posiadanie nawet to niewiele, co mieli i sprowadzić ich do rangi niewolników. Nie rożni się to zbytnio od dzisiejszych czasów. Niedawny kryzys ekonomiczny nie przeszkodził licznym grupom osób na wzbogacenie się, które tym bardziej jawi się jako anomalia, im więcej ludzi ubogich spotykamy na ulicach naszych miast, którym brakuje tego, co konieczne do życia, i którzy czasem są nękani i wykorzystywani. Przychodzą na myśl słowa Apokalipsy: "Ty bowiem mówisz: «Jestem bogaty», i «wzbogaciłem się», i «niczego mi nie potrzeba», a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny i ślepy, i nagi" (Ap 3,17). Mijają wieki, ale sytuacja bogatych i biednych się nie zmienia, tak jakby doświadczenie wyniesione z historii nic nas nie uczyło. Słowa Psalmu nie odnoszą się więc do przeszłości, ale do naszego obecnego miejsca przed sądem Bożym.

2. Również i dziś musimy wyliczyć wiele form nowego niewolnictwa, którym poddawane są miliony kobiet i mężczyzn, ludzi młodych oraz dzieci.

Spotykamy codziennie rodziny zmuszone do zostawienia swojej ziemi, aby szukać gdzie indziej możliwości przetrwania; sieroty, które straciły rodziców bądź też zostały przemocą oddzielone od nich w celu brutalnego wykorzystania; młodych, którzy poszukują dróg realizacji zawodowej, nie mogąc jednak rozpocząć pracy z powodu krótkowzrocznej polityki ekonomicznej; ofiary różnych form przemocy, od prostytucji po narkomanię, upokorzone w głębi ducha. Jak zapomnieć o milionach imigrantów, ofiary tylu ukrytych interesów, często wykorzystywanych w celach politycznych, którym odmawia się solidarności i równości? A osoby bezdomne, na marginesie, które krążą po ulicach naszych miast?

Ileż razy widzimy biednych na wysypiskach, gdzie zbierają pozostałości z tego, co zbywa, aby znaleźć coś do jedzenia i ubrania! W ten sposób również oni stali się częścią wysypiska ludzkiego i są traktowani jak odpady, nie powodując przy tym żadnego poczucia winy u tych, którzy doprowadzają do tej skandalicznej sytuacji. Ci ubodzy często są traktowani jak pasożyty społeczeństwa, które nie przebacza im nawet ich własnej biedy. Osądzanie innych jest zawsze pod ręką. Nie mogą pozwolić sobie na bycie nieśmiałymi albo przygnębionymi, są postrzegani jako niebezpieczni albo niezdolni tylko dlatego, że są biedni.

Dramat w dramacie, nie pozwala się im zobaczyć światełka końca w tym tunelu biedy. Doszliśmy do momentu, w którym planuje się zrealizowanie wrogiej architektury, czyli takiego uksztaltowania ulic, które pozwoli na pozbycie się biednych z tych ostatnich miejsc, jakie ich przyjmują. Przemieszczają się oni z jednego końca miasta na drugi, mając nadzieję na otrzymanie pracy, domu, uczucia… Każda ewentualna możliwość zaoferowana im staje się błyskiem światła. Jednak również tam, gdzie należałoby się spodziewać sprawiedliwości, często spotyka ich przemoc i nadużycie. Zmuszani są do wielogodzinnej pracy w palącym słońcu na polach uprawnych, otrzymując za to iluzoryczną zapłatę. Nie mają zapewnionego bezpieczeństwa w pracy, brakuje ludzkich warunków, które pozwoliłyby im się czuć na równi z innymi. Dla tych ludzi nie istnieje wsparcie przewidziane dla bezrobotnych, odszkodowanie, nie mogą nawet zachorować.

Psalmista opisuje surową rzeczywistość, sposób zachowania bogatych, którzy odzierają biednych: "zasadza się, by porwać ubogiego […] i w sieć swoją wciąga" (por. Ps 10,9). Ten opis wygląda na polowanie, w którym biedni są zwierzyną łowną, zdobywani i zniewoleni. W takich warunkach serce wielu osób się zamyka, a chęć stania się niewidzialnym zwycięża z innymi myślami. Istnieje ogromna ilość biednych, traktowanych często w kategoriach retorycznych i postrzeganych jako kłopot. Stają się jakby niewidoczni, a ich głos nie ma już mocy ani znaczenia w społeczeństwie. Kobiety i mężczyźni coraz bardziej obcy w naszych domach i zmarginalizowani w naszych dzielnicach.

3. Kontekst, który opisuje Psalm, zabarwia się smutkiem z powodu niesprawiedliwości, cierpienia i gorzkiego losu, który uderza w biednych. Pomimo to ofiaruje nam piękną definicję człowieka ubogiego: to ten, kto "ufa Panu" (por. Ps 9,11), ponieważ ma pewność, że nigdy nie zostanie opuszczony. Biedak w Piśmie Świętym jest człowiekiem zaufania! Autor natchniony daje również powód tego zaufania: biedak "zna swojego Pana" (Por. tamże), a w języku biblijnym słowo "znać" wskazuje na osobistą relację uczucia i miłości.

Stajemy przed zdumiewającym opisem, którego byśmy się nigdy nie spodziewali. Opis ten wyraża przede wszystkim wielkość Boga, gdy znajduje się On przed ubogim. Jego siła stwórcza przezwycięża każde ludzkie oczekiwanie i staje się namacalna w "pamięci", którą On ma o tej konkretnej osobie (por. w. 13). To właśnie zaufanie w Panu, ta pewność, że nie jest się opuszczonym, wzywa do nadziei. Biedak wie, że Bóg nie może go opuścić, dlatego żyje zawsze w obecności tego Boga, który o nim pamięta. Jego pomoc rozciąga się poza bieżącą sytuację cierpienia, wyznaczając drogę uwolnienia, która przemienia serce, ponieważ podtrzymuje je w całej jego głębi.

4. Opis działania Boga na rzecz ubogich to powtarzający się temat Pisma Świętego. On jest tym, który "słucha", "interweniuje", "broni", "wykupuje", "zbawia"… Zatem biedak nie napotka nigdy Boga obojętnego albo milczącego wobec jego modlitwy. Bóg jest tym, który oddaje sprawiedliwość i nie zapomina (por. Ps 40,18; 70,6). Co więcej, Bóg staje się miejscem ucieczki dla biedaka i niezawodnie przychodzi mu z pomocą (Ps 10,14).

Można wznosić wiele murów i zastawiać wejścia, aby stworzyć iluzoryczne poczucie bezpieczeństwa w otoczeniu własnych bogactw, ze szkodą dla tych, którzy zostali na zewnątrz. Nie będzie to jednak stan trwający wiecznie. "Dzień Pana", jak to opisują prorocy (por. Am 5,18; Iz 2-5; Jl 1-3), zniszczy bariery stworzone między narodami i zastąpi wyniosłość niewielu solidarnością licznych. Sytuacja życia na marginesie, w której znajdują się miliony osób, nie może już długo trwać. Ich krzyk staje się coraz mocniejszy i słychać go już na całej ziemi. Jak to napisał ks. Primo Mazzolari: "Biedak jest ciągłym protestem przeciwko naszym niesprawiedliwościom. Biedak jest jak prochownia - jeśli ją podpalisz, to świat wybuchnie".

5. Nie można nigdy ominąć naglącego wołania, które Pismo Święte powierza biednym. Gdziekolwiek na kartach Pisma kieruje się wzrok, tam Słowo Boże ukazuje, że biedni to ci, którzy nie mają tego, co konieczne do życia i zależą przez to od innych. Biedny to człowiek uciemiężony, pokorny, ten kto leży na ziemi. Mimo to Jezus, stojąc przed niezliczona rzeszą potrzebujących, nie obawiał się utożsamienia się z nimi: "Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili" (Mt 25,40). Uciekać od tego utożsamienia się jest równoznaczne z oszustwem Ewangelii i rozmywaniem Objawienia. Bóg, którego Jezus zechciał objawić, jest następujący: to Ojciec szczodry, miłosierny, niewyczerpany w swojej dobroci i łasce, który daje nadzieję przede wszystkim tym, którzy są rozczarowani i pozbawieni przyszłości.

Jak nie podkreślić faktu, że Błogosławieństwa, którymi Jezus rozpoczął nauczanie o Królestwie Bożym, zaczynają się od słów: "Błogosławieni jesteście wy, ubodzy" (Łk 6,20)? Sens tych paradoksalnych słów jest właśnie taki, iż Królestwo Boże należy do ubogich, ponieważ spełniają oni warunek, dzięki któremu mogą je otrzymać. Iluż ubogich spotykamy codziennie! Wydaje się, iż upływ czasu oraz zdobycze cywilizacyjne zwiększają ich liczbę, zamiast ją redukować. Mijają wieki, a to Błogosławieństwo ewangeliczne jawi się jako coraz bardziej paradoksalne, gdyż biedni są coraz biedniejsi, a dziś jeszcze bardziej. A jednak Jezus, który zapoczątkował Swoje Królestwo, stawiając w centrum biednych, chce nam zakomunikować właśnie to: On je rozpoczął, ale powierzył nam, swoim uczniom, zadanie niesienia tego Królestwa dalej, biorąc odpowiedzialność za dawanie nadziei biednym. Konieczne jest, przede wszystkim w czasach takich, jak nasze, odnawiać nadzieję i przywracać zaufanie. To program, którego wspólnota chrześcijańska nie może nie doceniać. Z niego bierze się bowiem wiarygodność naszego głoszenia oraz prawdziwość świadectwa chrześcijan.

6. W bliskości biednych Kościół odkrywa, że jest ludem, który, będąc rozproszonym między wieloma nacjami, jest powołany, aby dawał nikomu odczuć, że jest obcy albo wykluczony, ponieważ wszystkich włącza we wspólne kroczenie drogami zbawienia. Sytuacja biednych zobowiązuje, aby nie trzymać na dystans Ciała Pana, który w nich cierpi. Jesteśmy raczej wezwani, ażeby dotykać Jego Ciało, aby zaangażować się osobiście w służbę, która jest autentyczną ewangelizacją. Zaangażowanie, nawet społeczne, na rzecz ubogich nie jest jakąś dodatkową i zewnętrzną działalnością dla Ewangelii, wręcz przeciwnie, ukazuje realizm wiary chrześcijańskiej i jej ważność historyczną. Miłość, która daje życie wierze w Jezusa, nie pozwala uczniom zamknąć się w duszącym indywidualizmie, ukrytym na różnych płaszczyznach duchowej intymności, bez żadnego wpływu na życie społeczne (Adhortacja Apostolska Evangelii Gaudium, 183).

Nie tak dawno opłakiwaliśmy śmierć wielkiego apostoła ubogich, Jeana Vaniera, który swoim oddaniem otworzył nowe drogi promującego dzielenia życia z osobami zmarginalizowanymi. Jean Vanier otrzymał od Boga dar oddania całego życia braciom z ciężkimi rodzajami niepełnosprawności, których często wyklucza się ze społeczeństwa. Stał się on "świętym z naszego sąsiedztwa". Swoim entuzjazmem potrafił zebrać wokół siebie wiele młodych osób, mężczyzn i kobiet, którzy swoim codziennym zaangażowaniem dali miłość i przywrócili uśmiech na twarzach wielu słabych i wrażliwych, ofiarując im prawdziwą "arkę" zbawienia przeciw samotności i marginalizacji. To świadectwo zmieniło życie wielu osób i pomogło światu popatrzeć innymi oczami na osoby słabsze i wrażliwsze. Wołanie ubogich zostało wysłuchane i obudziło niezłomną nadzieję, stwarzając znaki widzialne i namacalne konkretnej miłości, które do dziś możemy dotykać naszymi rękami.

7."Opcja na rzecz ostatnich, tych, których społeczeństwo odrzuca" (tamże, 195) jest uprzywilejowanym wyborem, do podjęcia którego są wezwani uczniowie Chrystusa, aby zdradzić wiarygodności Kościoła i żeby dać skuteczną nadzieję osobom bezbronnym. Miłość chrześcijańska znajduje w nich swoje potwierdzenie, ponieważ ten, kto współczuje ich cierpieniom, w miłości Chrystusa otrzymuje siłę i daje moc głoszeniu Ewangelii.

Zaangażowanie chrześcijan, z okazji tego Dnia Ubogich, a przede wszystkim w życiu codziennym, nie polega tylko na inicjatywach towarzyszących, które, jakkolwiek godne pochwały i konieczne, powinny pobudzić w każdym z nas uwagę poświęcaną tym, którzy znajdują się trudnościach. "Ta pełna miłości uwaga jest początkiem prawdziwego zatroskania" (tamże, 199) o ubogich oraz poszukiwania dla nich prawdziwego dobra. Nie jest łatwo być świadkami nadziei chrześcijańskiej w kontekście kultury konsumpcyjnej i odrzucającej, która jest zawsze ukierunkowana na powiększanie dobra powierzchownego i przemijającego. Konieczna jest zmiana mentalności, aby ponownie odkryć to, co istotne, i nadać treść i skuteczność głoszeniu Królestwa Bożego.

Nadzieję przekazuje się również przez pocieszenie, które dokonuje się przez towarzyszenie biednym nie tylko w jakiejś chwili pełnej entuzjazmu, ale również w trwałym zaangażowaniu. Biedni otrzymują nadzieję prawdziwą nie wtedy, kiedy widzą nas zadowolonych, że daliśmy im trochę czasu, ale wtedy, gdy odnajdują w naszym poświęceniu akt miłości bezinteresownej, która nie szuka zapłaty.

8. Proszę wszystkich wolontariuszy, którym często należy się uznanie, że jako pierwsi odkryli ważność tej uwagi poświęconej biednym, aby wzrastali w oddaniu. Drodzy bracia i siostry, proszę was, abyście szukali w każdym ubogim, którego napotkacie, tego, czego on naprawdę potrzebuje; abyście nie zatrzymywali się tylko na podstawowych potrzebach materialnych, ale odkrywali dobroć, która znajduje się w ich sercach, będąc uważnymi na ich kulturę oraz sposoby wyrażania się, abyście mogli wejść w braterski dialog z nimi. Odsuńmy na bok podziały ideologiczne czy polityczne, przeglądnijmy się uważnie istotnym sprawom, które nie potrzebują wielu słów, ale spojrzenia miłości oraz wyciągniętej ręki. Nie zapominajcie, że "najgorszą dyskryminacją, jakiej doświadczają ubodzy, jest brak opieki duchowej" (tamże, 200).

Biedni przede wszystkim potrzebują Boga, Jego miłości, która staje się widzialna dzięki świętym osobom, które żyją obok nich i które, w prostocie ich życia, wyrażają i uwydatniają siłę miłości chrześcijańskiej. Bóg posługuje się wieloma drogami i nieskończoną liczbą narzędzi, aby dosięgnąć serca ludzi. Oczywiście, biedni zbliżają się do nas, ponieważ rozdajemy im jedzenie, ale to, czego naprawdę potrzebują, wykracza poza ciepły posiłek czy kanapkę, którą im ofiarujemy. Biedni potrzebują naszych rąk, aby mogli się podnieść, naszych serc, aby czuć na nowo ciepło uczuć, naszej obecności, aby przezwyciężyć samotność. Potrzebują po prostu miłości.

9. Czasami wystarczy niewiele, aby przywrócić nadzieję: wystarczy zatrzymać się, uśmiechnąć, posłuchać. Przynajmniej na ten jeden dzień zostawmy na boku statystyki. Biedni to nie są numery, dzięki którym możemy pochwalić się działaniami i projektami. Biedni to osoby, którym należy wyjść na spotkanie. To samotni młodzi i starsi ludzie, których trzeba zaprosić do domu, aby podzielić się posiłkiem. To kobiety, mężczyźni i dzieci, którzy czekają na przyjacielskie słowo. Biedni zbawiają nas, ponieważ pozwalają nam spotkać oblicze Chrystusa.

Oczom świata jawi się jako nieracjonalna myśl, że bieda oraz nędza mogą mieć siłę zbawczą. A jednak zapewnia nas o tym Apostoł, kiedy mówi: "Przeto przypatrzcie się, bracia, powołaniu waszemu! Niewielu tam mędrców według oceny ludzkiej, niewielu możnych, niewielu szlachetnie urodzonych. Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżyć; i to, co nie jest szlachetnie urodzone według świata i wzgardzone, i to, co nie jest, wyróżnił Bóg, by to co jest, unicestwić, tak by się żadne stworzenie nie chełpiło wobec Boga" (1 Kor 1,26-29). Oczami ludzkimi nie potrafimy zobaczyć tej siły zbawczej. Oczami wiary, natomiast, widzimy tą siłę działającą i w pomocy ubogim doświadczamy jej osobiście. W sercu Ludu Bożego, który jest w drodze, bije ta siła zbawcza, która nie wyklucza nikogo, a wszystkich angażuje w rzeczywistej pielgrzymce nawrócenia, aby dostrzec biednych i pokochać ich.

10. Pan nie opuszcza tego, kto Go szuka i tych, którzy Go wzywają, "nie zapomina wołania ubogich" (por. Ps 9,13), ponieważ Jego uszy są uważne na ich głos. Nadzieja biednego jest wyzwaniem dla wielu sytuacji śmierci, ponieważ on wie, że jest szczególnie ukochany przez Boga i w ten sposób zwycięża cierpienie i wykluczenie. Doświadczenie ubóstwa nie zabiera mu jego godności, którą otrzymał od Stwórcy; żyje on w pewności, że zostanie mu ona w pełni zwrócona przez samego Boga, który nie jest obojętny na los swoich najsłabszych synów, lecz widzi ich utrapienia i bóle, i bierze ich w swoje ręce, dając im siłę i odwagę (por. Ps 10,14). Nadzieja biednego umacnia się pewnością tego, że jest on przyjęty przez Pana, że to w Nim znajduje prawdziwą sprawiedliwość i że jego serce jest wzmacniane, aby mógł kochać dalej (por. Ps 10,17).

Warunkiem, jaki stawia Pan Jezus uczniom, aby stali się wiarygodnymi ewangelizatorami, jest konieczność rozsiewania widzialnych znaków nadziei. Wszystkie wspólnoty chrześcijańskie i tych, którzy czują potrzebę niesienia nadziei i pocieszenia ubogim, proszę o zaangażowanie, aby ten Światowy Dzień mógł wzmocnić w wielu chęć konkretnej współpracy, aby nikt nie czuł się pozbawiony bliskości i solidarności. Niech towarzyszą nam słowa proroka, który zwiastuje inną przyszłość: "A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości" (Ml 3,20).

Z Watykanu, 13 czerwca 2019 r.

 

Wspomnienie liturgiczne św. Antoniego z Padwy

 

Aktywni seniorzy w duchu historii i tradycji!

„W duchu historii i tradycji” – podsumowanie projektu dla seniorów!

Od czerwca do września 2019 roku Caritas Diecezji Sandomierskiej realizował projekt pn. „W duchu historii i tradycji” w całości dofinansowany przez Caritas Polska. Głównym celem realizacji niniejszego projektu była poprawa jakości życia 30 seniorów z terenu Gminy Bojanów. Odbywało się to poprzez:

– edukację i aktywizację w dziedzinie społecznej oraz kulturowo – historycznej;

– udział w wycieczce do Lublina pn. „Na szlaku historii”;

– udział w warsztatach rękodzielniczych;

– udział w warsztatach z cyklu „Szlachetne zdrowie”;

-budowanie więzi wewnątrz i międzypokoleniowych przez udział w spotkaniu integracyjnym z happeningiem pn. „Bojanowska Noc Świętojańska”.

Pierwszym działaniem, które rozpoczęło realizację projektu było spotkanie integracyjne pn. „Bojanowska Noc Świętojańska”. Głównym motywem było poznanie tradycji Nocy Świętojańskiej, poprzez warsztaty z wyplatania wianków, poznanie ziół, integrację międzypokoleniową oraz możliwość wspólnego obcowania z naturą. Ważnym punktem spotkania był konkurs na najpiękniejszy wianek. Wianki były bardzo piękne, oryginalne, nawiązywały do tradycji, były wykonane bardzo estetycznie i nikt nie odszedł bez upominku. Podczas spotkania towarzyszyła nam młodzież w ramach wolontariatu, służyła pomocą w każdej potrzebie. Młodzież uczestniczyła również w wyplataniu, a także w innych konkurencjach np. hula hop, ringo, test na znajomość ziół. Było dużo radości, zarówno młodzież jak i seniorzy wspaniale się bawili! Podczas imprezy był czas na grillowanie, słodki poczęstunek wykonany w ramach terapii kulinarnej.

Wykłady z cyklu „Szlachetne zdrowie” to bardzo przydatne cykliczne spotkania z pielęgniarką, farmaceutą oraz ratownikiem medycznym. Wszystkie te wykłady dostarczyły wiedzy tak potrzebnej każdej osobie, a zwłaszcza seniorom jak dbać o własne zdrowie i gdzie szukać pomocy w przypadku zagrożenia.

Z kolei wycieczka do Majdanku i Lublina była namiastką historii, poprzez zwiedzanie Niemieckiego Nazistowskiego Obozu Koncentracyjnego i Zagłady (1941–1944). Widoki wzruszały seniorów, a podczas zwiedzania panowała zaduma i milczenie. Seniorzy zwiedzali również Stare Miasto w Lublinie. Byli zachwyceni pięknie odnowionymi kamienicami, Zamkiem Lubelskim, Placem Zamkowym, Kaplicą Trójcy Świętej, Basztą, Bramą Grodzką, Bazyliką Ojców Dominikanów, Bramą Krakowską, Skarbcem, Kryptą, Zakrystią Akustyczną.

Warsztaty rękodzielnicze, które trwały przez cały czas realizacji zadania były wspaniałą formą na aktywne spędzanie czasu wolnego poprzez rozwijanie swoich pasji, marzeń. Seniorzy pod okiem fachowej kadry poznali nowe techniki wykonywania różnych prac, które z pewnością przydadzą się im w życiu.

Realizacja niniejszego projektu w dużym stopniu wpłynęła na lepsze relacje wewnątrz i międzypokoleniowe, pozwoliła aktywnie spędzać czas, dostarczyła podstawowej wiedzy w dziedzinie zdrowia, a przede wszystkim była wspaniałą okazją do wyjścia z domu.

Zapraszamy na Jesienne Spotkanie Formacyjne Parafialnych Zespołów Caritas 2019

Caritas  Diecezji Sandomierskiej  bardzo serdecznie Zaprasza Przedstawicieli  Parafialnych Zespołów Caritas na Jesienne Spotkanie Formacyjne do Nasicznego.

Temat: Św. Jan Paweł II Sługa Miłosierdzia

Miejsce Spotkania: Ośrodek Caritas w Nasicznem
Termin: od  18 października do  20 października 2019 roku
Początek spotkania: 18.10.2019 r. (piątek) – godz. 15.00 Plac Caritas w Sandomierzu, ul. Opatowska 10
Zakończenie spotkania: 20.10.2019 r. (niedziela) – godz.17.00

Zgłoszenia uczestników spotkania dla  Parafialnych Zespołów Caritas należy dokonać w Biurze Caritas do dnia 16 października 2019 r. do godz. 15.oo, Tel. (15) 644 55 86, lub 644 58 98,  sandomierz@caritas.pl

Uczestnictwo w spotkaniu jest nieodpłatne. Dojazd do Sandomierza Plac Caritas, ul. Opatowska 10. Godz. 15.00 we własnym zakresie.

UWAGA:  Liczba miejsc ograniczona, decyduje kolejność zgłoszeń. 

Działamy dla seniorów!

Podsumowanie Projektu „Żyj aktywnie, zdrowo i z pasją!”

Od czerwca 2019 roku w Dziennym Domu „SENIOR+” w Modliborzycach realizowany był projekt pn. „Żyj aktywnie, zdrowo i z pasją” w całości dofinansowany w ramach programu Senior Caritas. Głównym celem realizacji niniejszego projektu była poprawa jakości życia osób starszych z terenu Powiatu Janowskiego poprzez: udział w wyjazdach kulturalnych; promowanie zdrowego stylu życia; udział w zajęciach sportowo-rekreacyjnych; promowanie inicjatyw i działań seniorów; organizowanie spotkań poetyckich oraz wzmocnienie integracji wewnątrz i międzypokoleniowej przez zorganizowanie pikniku ,,Senior dla juniora!”.

Nasz projekt rozpoczęliśmy od cyklicznych comiesięcznych spotkań poetyckich, które miały na celu propagowanie czytelnictwa poezji, rozbudowanie wrażliwości. Spotkania poetyckie były wspaniałą okazją do podjęcia dyskusji na różne tematy, a czas spędzony nad książką upływał w dobrej, miłej atmosferze przy kawie i ciastkach.

Również zajęcia z aktywności ruchowej, które są nieodłącznym elementem dobrego samopoczucia, a także polepszenia kondycji osób starszych spotkały się z dużym zainteresowaniem ze strony uczestników zadania. Aktywność fizyczna seniorów pozwala zachować im samodzielność na długie lata, a także przełamywać własne słabości i mimo swojego wieku w dalszym ciągu pełnić aktywną rolę w społeczeństwie. Seniorzy w ramach zadania mogli skorzystać z masaży relaksacyjnych, uczestniczyli w gimnastyce i spacerach.

Promocja inicjatyw i działań seniorów odbywała się także poprzez udział w dwudniowym Festiwalu Kaszy „Goryczaki”. Seniorzy zaprezentowali tam swoją twórczość, uczestniczyli w konkursach o tematyce regionalnej – robienie powróseł ze słomy jak i w konkursie na najlepszą potrawę. W obu tych konkursach dwie nasze seniorki zdobyły nagrody i dyplomy.

Pod koniec lipca zorganizowany był piknik „Senior dla juniora!”, podczas którego nie zabrakło konkursów, wspólnych zabaw, rozgrywek sportowych. We wszystkich tych działaniach czynny udział brała nie tylko młodzież, ale także i Seniorzy, co dostarczyło dużo śmiechu, radości i zadowolenia. Podczas pikniku każdy mógł znaleźć coś dla siebie, a czas spędzony upływał przy dobrych smakołykach, których nie zabrakło na stole. Ostatnim punktem było ognisko i pieczenie kiełbasek. Piknik był wspaniałym czasem na integrację wewnątrz i międzypokoleniową, co widać było na twarzach wszystkich  uczestników.

W ramach aktywności dla seniorów zaplanowany jest także wyjazd do teatru, który zrealizowany będzie w październiku. Okres realizacji niniejszego projektu był czasem aktywnego spędzenia wolnych chwil, poprawy kondycji fizycznej oraz samopoczucia, a także podtrzymywania integracji wewnątrz i międzypokoleniowej.